Σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη και νεφρική νόσο τελικού σταδίου (ESKD), οι ρυθμοί σοβαρών υπογλυκαιμικών κρίσεων που απαιτούν επίσκεψη στα επείγοντα ή νοσηλεία είναι οι υψηλότεροι που έχουν αναφερθεί μέχρι σήμερα, σύμφωνα με μια ευρεία εθνική μελέτη που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο Diabetes Care.
Ερευνητές με επικεφαλής τον Rodolfo J. Galindo, MD, FACE, επίκουρο καθηγητή Ιατρικής στο Emory University School of Medicine και σε συνεργασία με τη Rozalina McCoy, MD, MS από το Mayo Clinic, ανέλυσαν στοιχεία από 521.789 ενήλικες ασθενείς με διαβήτη και ESKD από το μητρώο United States Renal Data System. Η ανάλυση περιλάμβανε τους ετήσιους ρυθμούς επισκέψεων στα επείγοντα ή νοσηλειών για υπογλυκαιμικές και υπεργλυκαιμικές κρίσεις, προσαρμοσμένους για παράγοντες όπως ηλικία, φύλο, φυλή/εθνικότητα, τύπο αιμοκάθαρσης, συννοσηρότητες και θεραπευτικό σχήμα.
Οι συνολικά προσαρμοσμένοι ρυθμοί ήταν 53,64 υπογλυκαιμικές κρίσεις ανά 1.000 άτομο-έτη και 18,24 υπεργλυκαιμικές κρίσεις ανά 1.000 άτομο-έτη. Οι πιο νέοι ασθενείς (18–44 ετών) εμφάνιζαν τους υψηλότερους ρυθμούς σοβαρών υπογλυκαιμικών κρίσεων (120,07/1.000 άτομο-έτη), σε σύγκριση με μεγαλύτερους ασθενείς (42,07/1.000 άτομο-έτη σε ηλικίες ≥75 ετών). Αυτά τα δεδομένα δείχνουν το μεγάλο φορτίο νόσου, την ευαλωτότητα και την πολυπλοκότητα της φροντίδας σε νεαρότερους ασθενείς με διαβήτη που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση.
Θεραπείες και κίνδυνοι
Η πλειονότητα των ασθενών (63,8%) λάμβανε θεραπεία με ινσουλίνη, η οποία συσχετίστηκε με 34% αυξημένο κίνδυνο υπογλυκαιμικών κρίσεων σε σύγκριση με όσους δεν λάμβαναν ινσουλίνη, και 40% αυξημένο κίνδυνο σε σχέση με όσους δεν λάμβαναν θεραπεία για τον διαβήτη. Αντίθετα, οι ασθενείς που θεραπεύονταν με μη-ινσουλινούχα φάρμακα είχαν 72% χαμηλότερο κίνδυνο υπεργλυκαιμικών κρίσεων, ενώ όσοι ακολούθησαν μόνο αλλαγή του τρόπου ζωής είχαν 56% χαμηλότερο κίνδυνο αυτών των επεισοδίων.
Η μελέτη υποδεικνύει ότι, αν και η ινσουλίνη θεωρείται «η ασφαλέστερη θεραπεία» για ασθενείς σε αιμοκάθαρση, ίσως δεν είναι η ιδανικότερη αντιδιαβητική επιλογή, ειδικά με την ανάπτυξη νέων φαρμάκων που έχουν μικρότερο κίνδυνο υπογλυκαιμίας.
Ιδιαίτερες ομάδες υψηλού κινδύνου
Η μελέτη ανέδειξε σημαντικές διαφορές στον κίνδυνο. Οι νεότεροι, οι ασθενείς αφρο-αμερικανικής καταγωγής και οι γυναίκες επηρεάζονται δυσανάλογα από τις σοβαρές υπογλυκαιμικές κρίσεις. Σε σύγκριση με προηγούμενες μελέτες σε πληθυσμούς υψηλού κινδύνου — όπως ηλικιωμένοι με μακροχρόνιο διαβήτη τύπου 1 ή 2 και ασθενείς με χρόνια νεφρική νόσο χωρίς αιμοκάθαρση — οι ρυθμοί υπογλυκαιμικών κρίσεων ήταν τριπλάσιοι έως πενταπλάσιοι σε αυτή την ομάδα ασθενών.
Οι συγγραφείς καταλήγουν ότι οι ασθενείς με διαβήτη και νεφρική νόσο τελικού σταδίου είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι σε μεγάλες διακυμάνσεις των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα και ότι το τρέχον πρότυπο παρακολούθησης και θεραπείας δεν είναι ιδανικό για αυτή την ομάδα. Η υψηλή επιβάρυνση από υπογλυκαιμικές και υπεργλυκαιμικές κρίσεις υπογραμμίζει την ανάγκη για καινοτόμες και εξατομικευμένες στρατηγικές που μπορούν να μειώσουν αυτές τις συχνές και πολλές φορές ιατρογενείς επιπλοκές του διαβήτη.
Πηγή:
Διεύθυνση: Σοφία Κανελλοπούλου, Ενδοκρινολόγος, Λεωφόρος Δημοκρατίας 236, Άγιοι Ανάργυροι.
Τηλέφωνο: 6983379548
Email: s_kanellopoulou@hotmail.com